TRISTEZA

Con el otoño, con la caída de las hojas, viene la melancolía. Espero que la vivas intensamente mientras lees este poema. Pilar Bellés.
TRISTEZA
Háblame de ese momento tan triste
Que no tendría que haber pasado,
Que no te deja dormir por las noches
Y tú creías haber olvidado.
Háblame del terrible sufrimiento
Que te ha bloqueado cuerpo y mente
Y te ha quitado todo lo bueno
Que iluminaba tu vida.
El disgusto fue tan grande
Que cuanto tenías desapareció,
Así decepción y resentimiento
Comenzaron a invadir tu corazón.
Corazón defraudado y resentido
Que ya no puede levantar cabeza
Que se fuerza cada día en seguir
Y que está nadando entre tristeza.
Háblame de aquel terrible momento,
Después háblame de aquella persona
En la cual tú tantas veces confiaste
Y ella, sin más, dejó de confiar en ti.
Se puso en tu contra y no te escuchó,
Lo que hacías le parecía mal,
Te fastidió a la primera ocasión,
Cuanto dijiste lo puso en tu contra.
Háblame de ese miedo que tú tienes
A hablarle, a decir lo que piensas,
A volver hablar, a meter la pata,
A que utilice lo que digas contra ti.
Ya sabes que vuestras cosas van mal
Y que te fastidiará a la primera ocasión,
Que te ha perdido cierto respeto
Y que tú ya has dejado de confiar.
No todo se arregla en un momento
Pero, a veces, de un dí
¿QUIÈN ERA FEDERICO?

Según sus padres Federico fue el bebé más guapo y deseado del mundo. Sus papás Damián y Matilde estaban muy tristes antes que él llegara porque habían perdido otro hijo en un accidente de tráfico, habían estado llorando durante meses. Cuando ya pensaban que no había en el mundo consuelo para ellos la mamá descubrió que estaba embarazada. Ese bebé fue Federico, destinado a ser el niño más consentido, mimado y sobreprotegido del mundo.
Damián y Matilde no estaban sobrados de dinero, él era ordenanza en el ayuntamiento y ella secretaria del mismo. Cuando Federico nació, Matilde pidió una excedencia en el trabajo para estar con el niño. Damián comenzó a tener un segundo empleo de camarero para sacarse un sobresueldo los fines de semana. Todas sus ilusiones y ahorros iban a para al niño.
Cada Navidad media tienda de juguetes se amontonaba a la habitación del niño. El niño crecía y cada cumpleaños, tal y como se sumaba una velita más a la tarta, el regalo era mayor tanto en coste como en tamaño. A la hora de soplar las velas, Federico cerraba los ojos y se concentraba con todas sus fuerzas en un único deseo: Quiero soñar.
- Quiero ser astronauta – le dijo a su padre.
Éste le compró una nave espacial fabulosa con luces rojas y amarillas y unos tipos verdes que incluso decían unas frases. Federico fue astronauta y se cansó de oír todos los días las mismas frases. Dejó de soñar.
- Quiero ser médico.
Federico soñó con ser médico. Sus padres
ELS MEUS CONTES SEGONS LA LOE

Aquest conte pertany a la meva ponència per al XII Curs de Formació sobre l’Ús Vehicular de Llengües en el Sistema Educatiu Valencià. En ella introduiré els meus tres proyectes de contes en castellà, valencià i Anglés per a l’aula segons la LOE
A TREE WITHOUT NAME:
IT WAS UPON A TIME A TREE. IT HAS NO NAME BECAUSE IT IS NOT PAINTED.
AN ANT ARRIVES THERE:
- WHAT’S YOUR NAME – ASKS THE ANT.
- I DON’T KNOW, I’M NOT PAINTED - ANSWERS THE TREE.
- I’LL CALL YOU APPLE TREE – SAYS THE ANT.
- OK – SAYS THE TREE – BUT YOU MUST PAINT ME.
THE ANT PAINTS A LOT OF SPOTS, THEN GREEN LEAVES… BUT SHE GETS BORED AND GOES AWAYS TO PLAY WITH FRIENDS.
A DOG ARRIVES THERE. THE DOG FEELS SORRY FOR IT. HE GOES ON PAINTING IT.
- YOU CAN BE A CHERRY TREE. I LIKE CHERRIES. DO YOU KNOW IT?
BUT DOG’S MUM CALLS HIM TO HAVE A SANDWICH AND HE GOES AWAY…
A BULL ARRIVES THERE. HE TRIES TO PAINT THE TREE.
- YOU CAN BE A PEAR TREE. I EAT LOTS OF PEARS EVERY DAY…
SUDDENLY THE BULL WANTS TO RUN. HE BEGANS TO RUN AND HE GOES AWAY.
THERE IS A RESPONSIBLE CHILD. HE HAS FINISHED HIS HOMEWORK, AND HE HAS EATEN HIS SANDWICH. HE LIKES PAINTING AND HE FINIHES PAINTING IT.
IT IS AN ORANGE TREE…
ALL RIGHT… FINISHED… YOU ARE AN ORANGE TREE. I LIKE ORANGES A LOT.
AFTER THAT THE TREE HAS A NAME FOR EVER. IT TAKES THE LAST NAME BECAUSE THE CHILD IS THE ONLY ONE WHO IS RESPONSIBLE AND FIN
... (... seguir )BEST WISHES FOR EASTER

It’s holiday, it’s holiday time
Happy Easter for everyone.
For Saint Josep a nice day
In the mountain you can play.
We are going to have a big paella
And sing and dance and have fun there…
On Monday 13th we celebrate Saint Josep.
Everybody is going to the hermitage…
I have invented this poem for you,
Be happy and have fun , please…
TITETA A TODA VELA (Un momento de descanso y una sonrisa... no cuesta tanto).

Hace mil años fue loro pirata
el loro amigo del Gran Capitán
que surcó los profundos mares del sur
vigilando el mástil a toda vela.
Grandes aventuras tuvieron lugar
y victoriosos de todas aquellas
el Capitán y su loro lograron estar.
Hoy es nuestra periquita Titeta
la que juega a piratas con mi niño
la que surca mares imaginarios
vigilando el mástil con cariño.
Grandes aventuras ya ocurrirán
pero las más grandes y mejores
son las que están aún por llegar.
Compañera incansable de juegos
llenando con amor las horas muertas
desarrollándole su fantasía
inventándole una aventura.
Gracias Titeta por cuidar mi niño
gracias por sólo actuar con el corazón
¿para ser feliz hace falta tanto?…
ELS IAIOS, LA NATURA I L'AMOR

De xicotet, Lluís passava llargues temporades amb els iaios a la masia quan tenia vacances a l’escola i també els caps de setmana. Les raons eren moltes i variades: perquè sa mare es llevava un gran pes de damunt donat que el xiquet era un bala perduda; perquè els pares estaven més lliures per treballar i avançar feina endarrerida; perquè els iaios s’avorrien sense ell, els pobres estaven malaltissos i no podien fer ja molta cosa; per últim, perquè al xiquet li encantava fer pillaries i recórrer-se aquells barrancs de punta a punta amb la bicicleta. Normalment no solia hi anar sol ja que anava a buscar a Marieta, la xiqueta dels masovers del costat; també solia jugar amb uns cosins que visitaven els seus iaios de pasqües a rams però com mai sabia quan apareixerien no podia comptar amb ells per a les seves aventures. Marieta sí que no li fallava mai, la pobreta estava tan solitària que només veure aparèixer Lluís s’alegrava de tal manera que no li importava jugar sempre al que Lluís volia. Amb els iaios també feia allò que li abellia, especialment amb el iaio al qual li tornava anys de vida.
La masia era una casa antiga ben conservada, situada al peu de la muntanya. No tenia mai llustre perquè estava quasi tot el dia a l’ombra d’aquesta. La natura li donava l’esplendor que el sol li negava. Al cim de la muntanya estaven les coves, bé coves de refugi de pastors quan plovia o bé amagatalls que quedaven de la guerra civil. Lluís i Marieta preferien les segones don
... (... seguir )EL PERIQUITO ROQUERO

(Este cuento se lo ha inventado mi hijo de diez años. Yo le he añadido un poco de estilo y la aplicación didáctica).
Hacer realidad nuestros sueños es un tema multiuso que podemos sacar en cualquier edad, (especialmente en segundo y tercer ciclos de Primaria), con cualquier ocasión o época del año (Navidad, Fin de Año, Reyes Magos, cumpleaños....). Este es el tipo de cuento comodín que podemos utilizar siempre que queramos llegar al corazón de la gente. Todos tenemos nuestro corazoncito y necesitamos soñar... Qué pasaría si hoy nuestros sueños se hicieran realidad?
(... seguir )
GATET PILLET

Tots i totes hem de tenir l’oportunitat de triar ser bons. Als adults ens és més fàcil però els xiquets i xiquetes, de vegades, necessiten un escarment o potser els educadors i les educadores hem de forçar les coses un poc per aconseguir el nostre objectiu. Després de deixar-los un dia sense pati per mal comportament un conte d’aquest tipus ens podria servir als nostres alumnes de primer cicle de primària per a tornar al bon ambient, a ser creatius, a sentir-nos bé... a ser feliços...
Hi havia una vegada un dilophosaurus que era molt roín. No tenia amics perquè se’ls menjava. Quan algú volia jugar amb ell i se li arrimava. Ell es quedava quiet mirant-lo i, quan el tenia prou prop, li tirava verí, l’embog
... (... seguir )AL TIGRE SE LE CAEN LAS RAYAS

El elemento sorpresa es muy importante cuando narramos historias a nuestros niños de infantil i principio de primaria. Debemos mantener la intriga desde el principio hasta el final y, si además le añadimos alguna anécdota, mímica.... tienes que probarlo para saberlo... seguro que ellos también querrán introducir sus propias anécdotas dentro de la fantasía de un cuento. Por ejemplo, para un niño despistado, nos serviría este cuento que se puede hacer con mímica.
. . .
Hacía sol. Tigre se fue a pasear por la selva. Oyó un ruido (... seguir )
TITETA TAMBÉ ÉS DE LA FAMÍLIA

Als nostres menuts i menudes els encanten els animals. Els pares i mares ens esforcem en aconseguir-los, en la mesura de les nostres possibilitats, una mascota que compartisca estos moments d’innocència i tendresa que només es tenen una vegada en la vida... Avui jugarem a inventar-nos contes sobre les nostres mascotes... podem començar amb esta història.
A papà no li agradaven els animals de pèl perquè embrutaven la casa. La mamà volia que el xicotet Miguel tinguera mascotes perquè sabia que li feien molta il.lusió. Com a últim recurs van comprar una parella de periquitos, Tito i Tita. La mamà i el fillet van intentar ensenyar-los a parlar i que participaren de la vida familiar. L’únic que van aconseguir va ser que van formar una família entre ells, que es van passar els seus dies donant-se besets, van pondr
... (... seguir )